Łysienie telogenowe polega na przejściu znacznej liczby włosów w fazę spoczynku (telogenu), co powoduje zwiększoną utratę włosów po kilku miesiącach. Przewlekłe łysienie telogenowe dotyczy najczęściej kobiet między 40. a 50. rokiem życia, które w młodości miały gęste, mocne włosy. Ta specyficzna forma łysienia nie prowadzi do trwałej utraty włosów, lecz ustępuje w ciągu 6 do 72 miesięcy.
Prawdopodobnie chodzi tu o zaburzenie uwarunkowane genetycznie -jak dotąd nie ma na to jednak dowodów naukowych.
Na rynku jest wiele kosmetyków, które mają zapobiegać nadmiernemu wypadaniu włosów. Często jednak okazuje się, że realnie nie przynoszą one tak dobrych efektów. Wiele osób kupując je, ma nadzieję, że ich wygląd znacznie się poprawi w bardzo krótkim czasie. Gdy tak się nie dzieje przychodzi rozczarowanie. Okazuje się bowiem, że osoby z problemem wypadania włosów, czy łysienia powinny udać się do specjalistów, którzy są w stanie ocenić, jaki rodzaj kuracji będzie najbardziej skuteczny w ich przypadku.
Jeśli czynniki szkodliwe ustąpią lub podjęte zostanie leczenie chorób tj. anemia, niedoczynność tarczycy, utrata włosów nie będzie trwała.
Wypadanie włosów telogenowo poza zidentyfikowaniem przyczyny problemu i jego wyeliminowaniem najczęściej nie wymaga leczenia, bowiem gęstość włosów zwykle powraca do pierwotnego stanu po upływie około pół roku.
W leczeniu łysienia telogenowego mogą pomóc na porost włosów biotyna i niebiesko-zielone algi. Jednak terapia powinna zostać podjęta po wykluczeniu innego podłoża łysienia.
Do głównych przyczyn łysienia telogenowego zalicza się:
- leki: cytostatyki i antymetabolity (cyklofosfamid, metotrexat), tyreostatyki (metyltiouracyl), hormony (tyroksyna, androgeny), leki przeciwzakrzepowe (kumaryna, heparyna), retinoidy (acitretin, etretinat), leki obniżające poziom cholesterolu (klofibrat), betablokery (propranolol, metoprolol), inne: lit, sole złota, amfetamina, lewodopa, bromokryptyna,
- przewlekłe choroby układowe: toczeń rumieniowaty (SLE) i inne kolagenozy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężkie choroby wątroby, nie wyrównana cukrzyca,
- zabiegi operacyjne,
- zaburzenia hormonalne: nadczynność i niedoczynność tarczycy, hiperprolaktynemia, hiperandrogenizm,
- infekcje: ostre choroby gorączkowe (np. dur), ostre infekcje wirusowe (np. grypa, odra), przewlekłe infekcje (kiła, gruźlica, AIDS),
- niedobory żywieniowe: niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedobór cynku, witaminy B, kwasu foliowego, alkoholizm, diety ubogobiałkowe, zespoły złego wchłaniania,
- zatrucia solami metali ciężkich – bizmut, arsen, rtęć, ołów, tal,
- fizyczne: radioterapia,
- mechaniczne: wskutek nadmiernego naciągania, wyrywania,
- chemiczne: farby, lakiery do włosów,
- choroby samych włosów: grzybice,
- po porodzie: w czasie trwania ciąży wzrasta wydzielanie estrogenów, które hamują wypadanie włosów. Nagły spadek poziomu tych hormonów po porodzie, a także sam poród są przyczyną przejścia licznych mieszków w fazę katagenu. Rozlane przerzedzenie włosów pojawia się między 11a 16 tygodniem po urodzeniu dziecka. Włosy odrastają samoistnie, bez leczenia, w ciągu 6 miesięcy.